01-03-2026
Een kort verhaal (500 woorden) waarmee ik op de longlist kwam bij een wedstrijd van Schrijvenonline. Het verhaal moest over een toren gaan. Ik wilde vertellen over een toren zonder het er over te hebben (wat volgens mij gelukt is). Er zit een vleugje geschiedenis doorheen.
Vijfhonderdvijfentwintig stenen
Weet nog iemand dat ik hier zit?
Vijfhonderdvijfentwintig dagen, opgesloten.
Eén zomer, één winter, en nu weer de kou die in de muren kruipt.
Elke dag is een steen. Het zijn er veel, maar nog altijd minder dan de muren zelf. Soms denk ik dat ik hier zo lang zal blijven dat ik ze allemaal moet tellen, één voor één.
Ik duw mezelf overeind, langzaam, omdat mijn benen niet meer weten hoe het moet. De naden van mijn kleding trekken aan mijn huid; alles is te klein geworden, alsof het samen met mij opgesloten zit.
Ik strek mij, half maar, tot waar het lukt, en loop naar het enige raam, hoog in de muur.
Buiten beweegt niets. Wolken hangen zwaar in de lucht, grijs alsof ze te moe zijn om verder te drijven.
In het stro zitten donkere plekken die niemand meer aanraakt. De geur blijft om mij heen hangen, zelfs als ik mijn ogen dicht doe. Soms denk ik dat het mijn eigen geur is geworden, nu ik nergens anders meer woon dan hier.
Ik leg mijn voorhoofd tegen de koude stenen. Het voelt alsof de toren heel langzaam ademhaalt, alsof hij wacht tot ik iets zeg dat ik zelf nog niet weet.
Driehonderdvijfenzestig stenen geleden juichte men omdat mijn vader dood was.
‘Dood aan de koning!’
En zevenennegentig stenen geleden begon de tweede hel, toen ze ook mijn moeder meenamen. Ik hoorde haar naam in de gangen, hoorde hoe hard mensen konden klinken als ze niet meer hoeven fluisteren. Woorden die ik niet kende, maar wel voelde.
‘Dood aan Marie-Antoinette!’
En ik? Wanneer ben ik aan de beurt?
Ik ben toch geen koning?
Niemand buigt voor mij.
Misschien verdwijn ik wel. Alsof de muren mij stuk voor stuk opeten.
’s Nachts komen er stukjes terug. Kleine dingen.
Hoe mijn moeder mijn haar kamde, heel voorzichtig, alsof het kon breken.
Hoe mijn vader lachte als ik hem iets vroeg dat hij al duizend keer had uitgelegd.
Het zijn korte flitsen, alsof iemand een deur op een kier zet en hem meteen weer dichtgooit.
Maar daarna is het weer donker.
Stemmen hoor ik niet meer.
Hun gezichten raken elke dag een beetje verder weg.
Soms denk ik dat de stenen mij langer kennen dan mijn ouders mij ooit hebben gekend.
Dan hoor ik voetstappen. Zachte stemmen. Komen ze eindelijk voor mij?
