Vertrektijd

‍Dit verhaal heb ik geschreven om mee te dingen naar een plekje voor de NPO Cultuur Masterclass 2026. Wat ik hier van geleerd heb? Dat als de opdracht ‘een ontmoeting’ is en je laat de ontmoeting niet plaatsvinden, dat niet per se gewaardeerd wordt. Daarnaast moet het plot beter, het moet rauwer.
Het is het laatste deel in een vierluik.
 

‍Vertrektijd

‍

‍De wind joeg over het perron door de stalen balken boven zijn hoofd. Af en toe trok er een gierend geluid langs, hoog en hol, alsof het perron zelf ergens tegen protesteerde. Hij sloeg zijn kraag op en wreef zijn handen tegen elkaar. De kou beet zich vast in zijn vingers en liet niet meer los.

‍

‍Langs de rand van het perron stonden mensen verspreid. Schoenen schoven over natte tegels. Iemand kuchte, kort en zonder schaamte. Een telefoon trilde dof in een jaszak en werd meteen weer het zwijgen opgelegd. Op de borden boven hen wisselden cijfers van plaats. Bestemmingen schoven op, verdwenen, kwamen terug in een andere volgorde, alsof er elders iets gebeurde waar hij geen deel van uitmaakte.

‍

‍Hij was vroeg. Altijd te vroeg.

‍Niet uit haast, maar omdat hij het prettig vond als de ruimte nog niet vastlag. Als er nog plekken waren die niet waren ingenomen, stroken waar niemand stond. Hij had een punt op het perron uitgekozen, iets verderop, waar de meeste mensen vanzelf voorbijliepen. Een plek waar niemand naast hem stond zonder reden. Maar ook hier liep het langzaam vol. Lichamen schoven dichter op elkaar, jassen raakten elkaar even, mensen maakten zich kleiner zonder dat iemand dat hardop zei. 

‍Een vrouw schuifelde langs hem, kwam te dichtbij. Haar parfum prikte in zijn neus. Rustig ademhalen. Het prikte harder.

‍

‍De stationsklok tikte, hoog boven de hoofden. Hij volgde de wijzer met zijn blik, telde onbewust mee. Rustig ademen. De trein zou komen. Mensen zouden instappen. Daarna zou het perron weer leeg zijn. Dat was altijd zo.

‍

‍Bij drie minuten en drieënveertig seconden verschoof er iets in zijn blikveld. Geen achteloos bewegen, geen gewicht dat van het ene been op het andere werd gezet, maar een stap met richting. Iemand die ergens naartoe ging.

‍

‍Een groene wollen jas.

‍Blond haar, los over haar schouders.

‍Een roze sjaal, strak om haar hals.

‍

‍De wind trok aan de stof, alsof hij haar even wilde vasthouden.

‍

‍Zijn schouders spanden zich. De kou leek ineens omhoog te kruipen, langs zijn nek, onder zijn jas. Hij bleef staan. Keek niet weg. Alsof hij, door stil te blijven, iets kon vasthouden wat anders meteen weer zou verdwijnen.

‍

‍Twee jaar.

‍

‍Ze hadden tegenover elkaar gezeten aan een te kleine tafel. Hij had zijn bestek recht gelegd en daarna niet meer aangeraakt. Het had er gelegen als een afspraak die hij niet durfde te verbreken. Ze had geluisterd, haar hoofd iets schuin, haar handen om haar glas. Af en toe had ze geknikt. Toen had ze gelachen, zacht maar beslist, alsof hij iets lichts had gezegd. Alsof hij het zo bedoelde. Daarna was ze opgestaan. Ze had haar jas aangetrokken terwijl hij nog zat. Hij was blijven zitten toen ze al bij de deur stond. Pas toen ze weg was, had hij betaald.

‍

‍Nu liep ze hier, tussen de reizigers door. Ze was dichterbij gekomen zonder hem te zien. Haar glimlach werd warmer bij iedere stap. Mensen weken voor haar uit, alsof ze vanzelf ruimte maakten. Anderen draaide ze omheen zonder dat het moeite kostte.

‍

‍Hij stelde zich voor hoe ze hem zou opmerken. Niet groots, niet dramatisch. Alleen dat haar blik even zou blijven hangen. Maar ze zou al dichterbij zijn voordat hij wist wat hij zou antwoorden. Te snel. Haar gezicht te laag, haar adem warm. Hij voelde haar tegen zich aan zonder te weten waar hij moest kijken. Haar haar raakte zijn wang. Het klopte niet.

‍Hij wilde ruimte. Hij wilde dat het stopte.

‍Het bleef te dichtbij. 

‍

‍Een man schoof voor hem langs, luid pratend in zijn telefoon.

‍

‍Ze was nu op minder dan twintig meter. Hij haalde een hand door zijn haar en liet hem weer zakken. Zijn hartslag was te snel, te luid. Hij voelde hem tot in zijn keel. Ze moest hem bijna zien.

‍

‍Een bruine regenjas schoof voor hem en bleef staan. Hij aarzelde een moment en stapte toen een halve meter opzij. Draaide zich iets naar haar toe, precies genoeg.

‍

‍Haar ogen lichtten op. Haar lippen weken. Haar hand ging omhoog.

‍‘Heee!’

‍

‍Hij glimlachte al. Voelde hoe zijn hals verkrampten. De warmte steeg vanuit zijn voeten omhoog, langs zijn benen, zijn borst. Het was alsof zijn lichaam zich herinnerde hoe dit moest. Zijn hand volgde de hare. 

‍

‍Toen klonk achter hem eenzelfde geluid.

‍Hij draaide zijn hoofd.

‍

‍Een andere vrouw stond een paar meter verderop. Open armen. De groene jas liep langs hem heen zonder te aarzelen. Ze botsten bijna tegen elkaar op en lachten tegelijk. De roze sjaal verdween tegen een andere schouder.

‍

‍Hij deed een stap achteruit en schoof weer achter de bruine regenjas. Een man keek hem aan, een grijns op zijn gezicht. De warmte verdween razendsnel uit zijn lijf. Wat was opgestegen, klopte nu pijnlijk in zijn hoofd, alsof het nergens heen kon.

‍

‍De trein kwam met veel kabaal het station binnen gereden. Wind en geluid drukten zich samen. Het gleed allemaal langs hem heen. Hij liet zich op een bankje zakken. Het metaal was ijskoud. Dat merkte hij nog wel. Verder niet veel meer. 

‍

‍Mensen stapten in en uit. Een volgende trein passeerde zonder te stoppen. Het perron liep leeg en vulde zich opnieuw. Hij bleef zitten. Zijn handen lagen op zijn knieën. Hij keek voor zich uit, naar niets in het bijzonder.

‍

‍Iemand bleef voor hem staan en probeerde oogcontact te maken.

‍‘Hé, hoe lang zit jij hier al?’ Ze wachtte op antwoord maar dat kreeg ze niet. Toen ging ze naast hem zitten. ’Heb je het niet heel koud?’ 

‍

‍Hij keek niet op. Draaide zijn hoofd weg. Stond op.

‍En liep toe het perron af.